Sondaż publiczny

Sylwestrową Noc lubisz spędzać:

W naszej kuchni

Żurawina – mały owoc o dużym potencjale

O zaletach owoców żurawiny wielkoowocowej wieki temu bardzo dobrze wiedzieli rdzenni mieszkańcy Ameryki Północnej. Cenili zarówno jej smak jak i właściwości, dlatego poza włączeniem jej do codziennej diety, zaczęli ją wykorzystywać w medycynie i jako naturalny barwnik do farbowania tkanin.

ilustracja

Nadszedł wrzesień, a z nim pierwsze oznaki nieubłaganie nadciągającej jesieni. Dni stają się krótsze, wieczory chłodniejsze. W tym okresie warto zadbać o dobre i naturalne źródło witamin i mikroelementów, które podniosą poziom naszej odporności. Z pomocą przychodzi wciąż jeszcze mało doceniana w Polsce żurawina.

Historia z indiańskiego tipi

O zaletach owoców żurawiny wielkoowocowej wieki temu bardzo dobrze wiedzieli rdzenni mieszkańcy Ameryki Północnej. Cenili zarówno jej smak jak i właściwości, dlatego poza włączeniem jej do codziennej diety, zaczęli ją wykorzystywać w medycynie i jako naturalny barwnik do farbowania tkanin. Indianie z plemienia Delawarów żurawinę nazywali „ibimi”, co w tłumaczeniu oznaczało: kwaśna jagoda. W ich kulturze ibimi była symbolem przyjaźni i pokoju.

Europejczycy po raz pierwszy zasmakowali jej w 1620 roku na terenie obecnych USA. To właśnie wtedy, podczas święta Dziękczynienia, koloniści zostali poczęstowani żurawiną przez autochtonów. Od tego czasu znalazła stałe miejsce w menu nowych mieszkańców Ameryki Północnej.

Dwa stulecia później uprawa żurawiny w USA stała się bardzo popularna, a w latach 60. XX wieku ruszyła pełną parą na skalę ogólnoświatową. Bo właśnie ta dekada przyniosła plantatorom nowe rozwiązania technologiczne. Okazało się, że okresowe zalewanie upraw żurawiny wodą nie dość, że chroni ją przed szkodnikami i chwastami, to jeszcze ułatwia zbiory. Do dzisiaj większość żurawiny zbierana jest w taki właśnie sposób - na mokro.

Co roku na całym świecie produkowane jest aż 400 tysięcy ton tego wyjątkowego owocu. I chociaż nadal najwięcej plantacji jest na terenie USA i Kanady, to zainteresowanie żurawiną z roku na rok staje się coraz większe, również w Europie.

W Polsce najczęściej spotyka się żurawinę błotną i wielkoowocową. Owoce zbierane są jesienią, między wrześniem a listopadem. Można je suszyć lub przechowywać świeże przez kilka miesięcy. Surowe owoce są cierpko – kwaśne, dlatego najlepiej spożywać je po przetworzeniu. Co ciekawe, żurawina zawiera kwas benzoesowy, czyli naturalny konserwant dzięki któremu wyroby z tych owoców się nie psują.

Co jest w niej takiego wyjątkowego?

Przede wszystkim jest bogata w błonnik, szereg witamin (B1, B2, B6, C i E) i minerałów takich jak sód, potas, fosfor, magnez, jod i żelazo. Dodatkowo znajdują się w niej flawonoidy (poliantocyjanidy), które pełnią funkcję silnych przeciwutleniaczy. Spożywana w rozsądnych ilościach jest naturalnym lekiem na wiele dolegliwości!

Zapobiega powstawaniu kamieni nerkowych, ma nieoceniony wpływ na układ moczowy – pomaga przy infekcjach i zapaleniach pęcherza. Oprócz tego jest bardzo korzystna dla serca. Zmniejsza ryzyko wystąpienia choroby wieńcowej, zapobiega rozwojowi miażdżycy czy powstawaniu niezwykle groźnych zakrzepów krwi. Ponadto oczyszcza organizm z toksyn i sprzyja odchudzaniu. Hamuje rozwój bakterii wywołujących wrzody żołądka. Mało kto wie, że dzięki właściwościom bakteriobójczym żurawina chroni również nasze zęby przed próchnicą.

Dla zdrowia i urody

Ze względu na bogactwo witamin, żurawina wykorzystywana jest również w kosmetologii. Wyciąg z tego owocu znajdziemy w kosmetykach oczyszczających, szczególnie dla cery trądzikowej. Żurawina pomaga w zmniejszeniu produkcji sebum na skórze, jest więc szczególnie polecana dla osób borykających się z problemem tłustej skóry. Witamina C, w którą bogate są owoce żurawiny stymuluje produkcję kolagenu i zapobiega procesom starzenia się skóry - jest więc naturalnym preparatem pomagającym w walce ze zmarszczkami. Ponadto zapobiega wypadaniu włosów, przyspiesza ich wzrost, a jej antygrzybiczne i antyseptyczne właściwości pomagają przy walce z łupieżem.

Uniwersalny smak

Żurawinę przede wszystkim cenimy za jej wyjątkowy smak i uniwersalność. Suszoną – w zastępstwie rodzynek- można traktować jako zdrową przekąskę, czy dodatek do porannej owsianki. Świetnie łączy się z deserami i słodkimi owocami przełamując ich smak, ale równie dobrze smakuje w formie konfitury jako dodatek do dań mięsnych, słodko – kwaśnych, czy nawet pikantnych. Dla miłośników żurawiny solo też znajdzie się parę propozycji. Można z niej zrobić wyśmienity kisiel, czy galaretkę. Nie wspominając już o cenionej za swój smak i kolor i działanie– żurawinówce, która z powodzeniem konkuruje na Polskich stołach z nalewkami z bardziej popularnych wiśni i pigwy. Tak więc: na zdrowie!

Ewa Dyrda

Wywiad

ilustracja

Miśka, Ślązaczka i Twoja twarz brzmi znajomo

Bieruńska Michalina Sosna po tyskim „Kruczku”, podbija warszawskie sceny

więcej

Stare fotografie

ilustracja

Mąż wyrusza na wojnę

Maria Piekorz (1879-1951), szanowana akuszerka bojszowska z pierwszym mężem Grelą, który jako marynarz poległ na I wojnie światowej.

więcej

Echo historii

ilustracja

Bożek – przegrał ze Stephensonem

Dla wynalazcy liczy się miejsce, gdzie pracuje

więcej

W naszej kuchni

ilustracja

Dajmy brukselce szansę!

Z brukselką jest trochę jak ze szpinakiem, czy wątróbką – większość z nas ma związane z nimi złe wspomnienia z czasów dzieciństwa. Czemu tak się stało? Po pierwsze do niektórych smaków trzeba zwyczajnie dojrzeć, ale myślę, że najważniejszy jest jednak sposób przyrządzenia. Z tego miejsca chciałabym pozdrowić wszystkie przemiłe panie przedszkolanki, które z pełnym przekonaniem usiłowały wciskać mi i moim kolegom gorzką, rozgotowaną brukselkę... Tak być nie musi! A skoro właśnie ruszył sezon na najciekawszą i zarazem najrzadziej przyrządzaną kapustkę, to mamy okazję dać jej szansę i docenić jej walory!

 

więcej

Reportaż

ilustracja

Do Ziemi Świętej z orkiestrą symfoniczną z Bergisch Gladbach

Izrael • Projekt „Razem” niemieckich i izraelskich muzyków

więcej

Naszym tropem

ilustracja

Święty czy podciep czyli kim jest Mikołaj

Wyobrażacie sobie, że w rocznicę urodzin papieża-Polaka ktoś – twierdząc, że to ku jego pamięci – będzie chodził ubrany w strój klauna i przedstawiał się, jako Jan Paweł II? Najdalej za dwie godziny ktoś poleci  na prokuraturę, donieść o obrazie uczuć religijnych. I w zasadzie można zrozumieć, że taka sytuacja kogoś, kto czci Jana Pawła II, bądź co bądź świętego, może obrażać. Podobnie jak ktoś, kto wciągnie na siebie skórę niedźwiedzia – i nie będzie twierdził, że jest teraz miśkiem, tylko, powiedzmy, św. Krzysztofem, patronem Tychów. To chyba też obraza uczuć religijnych, też na prokuraturę trzeba lecieć.

więcej

Partnerzy