Nie siedź w domu

Sondaż publiczny

Czy biorąc pod uwagę obecną pogodę, uważasz że efekt cieplarniany jest faktem?

Wynik głosowania:

42%
17%
42%
 
Oczywiście, kilka chłodniejszych dni tego nie zmienia.
 
Wymyślono go, by paru koncernom nabijać kasę.
 
Może i tak, ale to nie wina człowieka. Klimat w historii ziemi zmieniał się wiele razy.

W naszej kuchni

Rosole mio!

Dużo jest smaków bez których nie wyobrażamy sobie kuchni. I co ciekawe, najczęściej są to proste potrawy - jedzenie, które od zawsze nam towarzyszy i do którego najczęściej wracamy. Pamiętam jak wyjechałam z domu do akademika, myśląc, że teraz w końcu będę mogła jeść tylko to, na co będę miała ochotę. Rebelia, prawdziwa wolność, słowem: czyste szaleństwo. Pizza, zupki chińskie, hamburgery i tony słodyczy na okrągło. Nawet nie wiem jak to się stało, że pewnego dnia, po zaledwie kilku miesiącach sielanki, wykonałam ten jeden, przełomowy w życiu prawie każdego, młodego człowieka telefon - „Babciu...to jak się robi ten cały rosół”? 

ilustracja

Słone początki

Jeden z naszych ulubionych językoznawców – profesor Miodek – poddał pewną teorię wyjaśniającą, skąd właściwie wzięła się nazwa określająca najbardziej popularną zupę wszechczasów. Otóż według niego, słowo „rosół” powinniśmy kojarzyć z...solą. Ponoć dzisiejsza nazwa na bulion mięsny pochodzi od czynności – rozsalania
i w pierwszej wersji brzmiała: „rozsół”. Skąd takie skojarzenie? Ano stąd, że dawniej z braku lepszych środków konserwowania żywności, mięso najczęściej moczono
w solance, a następnie suszono.
A żeby ponownie nadawało się do jedzenia, trzeba je było wymoczyć w czystej wodzie. Wymoczyć, czyli w tym przypadku – rozsolić.
Ewolucja rosołem wykarmiona
Wywar z części zwierząt i warzyw według archeologów znali już Neandertalczycy. Wykopywali w ziemi dołek, który wykładali skórą, dorzucali do niego składniki i zalewali wodą. Do środka wrzucali rozżarzone kamienie i w ten sposób gotowali wywar. Pierwsze zupy naszych przodków stanowiły bardzo cenne źródło witamin i mikroelementów, a przy okazji – taka forma przyrządzania posiłków – ułatwiała przygotowanie nie nadających się do upieczenia nad ogniskiem kawałków mięsa, czy obróbkę twardszych warzyw. Co tu dużo gadać - pożywne i rozgrzewające. Nie mam na to dowodów, ale myślę, że miliony lat jedzenia rosołu zrobiły z nas porządnych ludzi. Strach pomyśleć co by się z nami stało, gdybyśmy jednak obstali przy tych...wegańskich korzonkach.
Po naszemu
Jako oficjalna potrawa, rosół pojawił się w najstarszej polskiej książce kulinarnej autorstwa kuchmistrza Stanisława Czernieckiego pt. "Compendium Ferculorum"
w XVII wieku. Zaraz po tym bulion szybko uplasował się jako obowiązkowa pozycja obiadowa podawana na dworskich ucztach. Dwa stulecia później praktycznie każdą polską książkę z przepisami zaczynał rozdział poświęcony mięsnym wywarom w różnych, czasem zaskakujących wariantach: dla dzieci, dla zdrowych i chorych, osłabionych, na co dzień i od święta. Już Bronisława Leśniewska
w "Kucharzu polskim" z XIX wieku poznała się na rzeczy i pisała, że: „spora ilość rosołu jest potrzebna do sporządzenia każdego obiadu czy to większego, czy mniejszego: do rozprowadzenia sosów, podlewania jarzyn, potraw, pieczystego, a nawet obgotowywania drobiu; przezorność więc radzi, aby ten rosół-buljon a jak my nazywamy odwar mięsny, zawsze mieć w zapasie.” Sto lat później na stołach często gościł rosół „królewski” - czyli wersja na bogato – z kilku rodzajów mięsa, często na bazie dziczyzny. Na Śląsku Cieszyńskim gotowano rosół skopowy (z dodatkiem mięsa koziego) czasem podawany z kluskami wątróbkowymi, natomiast na naszej części Górnego Śląska – gotowano wywar z mięsa gołębi. Zresztą robi się to do dziś, a podobno cuda czyni przy chorobach.
Co kraj – to obyczaj
W przypadku rosołu widać to szczególnie – mimo, że trudno znaleźć prostszą potrawę, to jednak każdy region na ziemi ma na niego trochę inną metodę. Szkoci na przykład, preferują wywar z kurczaka lub jagnięciny, z dodatkiem słodkiej marchwi, selera i dużej ilości porów – ze względu na surowy klimat taka zupa ma silnie rozgrzewać i sycić, dlatego podaje się ją z kaszą lub chlebem. Kraje azjatyckie to prawdziwa mekka dla fanów wszelkiego rodzaju bulionów – rosół jest tam tak popularny, że można go kupić na ulicy, jak fast – food. Najbardziej popularny jest ramen (który swoją drogą zaczął ostatnio robić w Polsce dużą karierę). To aromatyczny japoński wywar, z długo gotowanego mięsa i kości – najczęściej wołowych i wieprzowych, często z domieszką ryb, z dodatkiem ryżowego makaronu, warzyw, dużej ilości świeżych ziół i sosu sojowego. Zwykle ramen jest bardzo sycący, więc najczęściej podaje się go jako obiad jednodaniowy. Inna wersja to tzw. samgyetang – delikatny rosół z młodego kurczaka, z czosnkiem, ryżem i żeńszeniem. Odmian wschodniego bulionu jest co niemiara – to dlatego, że króluje tam medycyna naturalna, według której picie wywaru mięsno-warzywnego wzmacnia organizm.
Amerykanie rosół oczywiście znają nie od dziś, ale zachłysnęli się nim dopiero niedawno – zachwycili się przede wszystkim jego zdrowotnymi właściwościami (mają mały poślizg, nasze babcie wiedziały to od swoich babć już wieki temu). Polecają go gwiazdy, dietetycy i trenerzy fitness...i na rosole trzepią poważne pieniądze. Co to za cudowny wywar odkryli? „Chicken soup with noodles” - czyli zupę
z kurczaka z makaronem. Można go kupić przy drodze, w tekturowym, jednorazowym kubku - jak kawę. Ekskluzywnie.
Rozgrzewa, zaspokaja apetyt i leczy!
Talerz rosołu – szczególnie takiego, z dużą ilością włoszczyzny dostarcza nam całą gamę minerałów, które w trakcie gotowania przenikają z mięsa i dodatków do wody. Najważniejsze z nich to potas, fosfor, wapń i magnez. Dodatkowo, rosół dostarcza nam sporą dawkę żelaza, witaminy E, A i beta – karotenu. Przy okazji jest źródłem pełnowartościowego białka zwierzęcego. Ze względu na długi czas gotowania, bulion traci aż 75% witaminy C – ale bardzo łatwo można uzupełnić braki
w prosty sposób – posypując rosół natką pietruszki, koperkiem, lub kolendrą. Ugotowany na chudym mięsie syci, ale nie jest kaloryczny. Ci, którzy wolą dietetyczną wersję, mogą włożyć go do lodówki i ściągnąć tłuszcz, który pod wpływem niższej temperatury zbierze się na powierzchni. Japońscy naukowcy odkryli, że rosół drobiowy może zapobiegać nadciśnieniu, a nawet je leczyć. Odpowiedzialny za to jest kolagen - szczególnie ten zawarty w mięsie kury - głównie
w nóżkach. I uwaga - niektórzy mogą nie wiedzieć - leczniczą moc ma czysty rosół z odrobiną soli - bez kostek bulionowych, czy przypraw wzmacniających smak. Problem z nimi jest taki, że zawierają mnóstwo soli, która działa odwrotnie - zatrzymuje wodę
w organizmie, zwiększa ciśnienie krwi i zaburza pracę nerek. Gorący rosół to wyśmienite lekarstwo na sezonowe infekcje. Dostarcza niezbędnych składników odżywczych i wzmacnia organizm do walki z chorobą. Zmniejsza stany zapalne i łagodzi objawy infekcji. Nawilża śluzówki, łagodzi katar
i kaszel. Dodatkowo, zdaniem kanadyjskich uczonych rosół przyczynia się też do wzrostu serotoniny we krwi poprawiając nasze samopoczucie. Dla cierpiących na syndrom dnia wczorajszego…jak znalazł!•

Ewa DYRDA

Wywiad

ilustracja

Chcę pokazać kłamstwa i hejt!

 W ciągu zaledwie kilku dni, od 8 czerwca, tyski lekarz Dawid Ciemięga zebrał w internetowej zbiórce niemal 50 000 złotych na film o antyszczepionkowcach, który zamierza nakręcić. Zbiórka wciąż trwa a Ciemięga jest zachwycony odzewem. Nie tylko z powodu wysokości kwoty – raczej dlatego, iż odzew ten jest dowodem, że według wielu z nas taki film jest potrzebny.

więcej

Stare fotografie

ilustracja

Mąż wyrusza na wojnę

Maria Piekorz (1879-1951), szanowana akuszerka bojszowska z pierwszym mężem Grelą, który jako marynarz poległ na I wojnie światowej.

więcej

Echo historii

ilustracja

Kraina mordowanych ludzi

Na przełomie maja i czerwca zaczęła się największa wojna w  historii Europy, a jedną z wojujących stron był Śląsk. Rzucił wyzwanie najpotężniejszemu państwu na europejskim kontynencie, i nawet przez pewien czas odnosił militarne sukcesy. Jednak niemieckiemu cesarzowi, któremu Ślązacy rzucili rękawicę, z pomocą przyszedł polski król. A wojna  rozlała się na całą Europę.

 

więcej

W naszej kuchni

ilustracja

Zielony, czy cukrowy?

Gotowany groch podawany z rozgotowaną marchewką i zagęszczony mąką. Kto nie pamięta takiego rarytasu z przedszkola, niech koniecznie się do mnie zgłosi (można pisać do redakcji). Niestety, taki sposób podawania...umówmy się - czegokolwiek - jest w stanie skutecznie odstraszyć młodego smakosza na parę (jak nie paręnaście) lat. Ja do tej grupy należałam, długo na groch nie mogłam patrzeć, a jednak... zmieniłam zdanie. Oświecenie nadeszło późną wiosną, w trakcie pobytu na wsi, bo świeży, zielony albo cukrowy to historia z innej bajki. Kto nie próbował niech koniecznie zaryzykuje! Mamy dobry czas na takie podchody - zaczynamy sezon na świeży groszek!

 

więcej

Reportaż

ilustracja

Coś do jedzenia, proszę

Niedawno zaczęły się upragnione przez wszystkich wakacje, ale wakacje to nie tylko letni czas wypoczynku, w którym kurorty i wakacyjne miejscowości zapełniają się turystami… zwiększa się też liczba ludzi tam żebrzących. Pod tym względem wakacje niczym się nie różnią od okresu przed świętami, kiedy skokowo zwiększa się liczba ludzi w potrzebie, ale nie dajmy się zwieść - większość
z nich tak naprawdę nic ze zjawiskiem skrajnej biedy wspólnego nie ma, a takie żebranie może być dochodowym zajęciem.

więcej

Naszym tropem

ilustracja

Królowie życia

Od 1989 roku spotykałem królów życia. W Tychach, w Mikołowie. Tych, co wygrali  los życia na transformacji ustrojowej. Tylko królowie życia 1989 i 2019 to zupełnie inni ludzie. A ich królestwo też jest zupełnie inne.

 

więcej

Partnerzy